Piotr Miączyński
Od ponad dekady dziennikarz gospodarczy GW. Współautor książki "Fortuna po polsku" oraz „Łowców Milionów".
RSS


RSS
czwartek, 29 grudnia 2016

To już koniec sezonu na karpia. Osoby które chcą go jeszcze zjeść muszą się pospieszyć. Zaraz zniknie ze sklepów. Na nasze stoły karp trafia zazwyczaj raz w roku. Przeciętny Polak zjada go rocznie niespełna pół kilograma. Aż 90 proc. z tego przypada na dwa grudniowe tygodnie przed wigilią.

Karp ma swoich gorących zwolenników, jak i również zażarte grono przeciwników, określających go jako kulinarny koszmar (że niby jedzie mułem), ale jest symbolem tych świąt. Sieci handlowe machają tą rybą niczym transparentem, chwaląc się co roku najniższymi cenami. Pojedynek jest o prestiż i o klienta. Sieci mają bowiem nadzieję, że tani karp przyciągnie konsumenta, którzy przy okazji zrobi większe zakupy.

I tak w tym roku można go było kupić w Biedronce za 9,50 zł za kilogram (płat ze skórą)  czy za 7,99 za kilogram żywego karpia w Carrefourze.

Ten poziom cen jest już na tyle niski, że hodowcy, którzy dostarczają rybę musza się już zdrowo nakombinować aby na takiej transakcji odnotować jakikolwiek zysk.

W końcu karpia zanim się sprzeda hoduje się przez dwa, trzy lata. W tym czasie powinien on zjeść pszenicy za jakieś 6 zł.

z21150684Q

Co się dzieje z niesprzedanym karpiem?

Na moje pytanie co się dzieje z nie sprzedaną rybą polskie Tesco nieco się usztywniło węsząc chyba pułapkę.

- Ilość ryb, jaka trafia do naszych sklepów wynika z prognoz, które powstają w oparciu o wyniki sprzedaży z lat poprzednich, jak i o zwyczaje zakupowe naszych klientów. W tym roku, jak i w latach ubiegłych wszystkie karpie zamówione przez Tesco zostały sprzedane – twierdzi biuro prasowe sieci.

Powiem szczerze, że wątpię. Owszem sieci zamawiają taki towar (co by nie mówić szybko psujący się) niezwykle starannie. Ale nawet przyjmując założenie, że przez sklepy brytyjskiej sieci przeszedł dziki tabun karpiożerców, to zawsze z zamówionego towaru coś zostanie.

Bardziej wymowne są dyskonty.

Sekwencja wydarzeń jest ich zdaniem następująca. Na początek niesprzedanego karpia się po prostu przecenia.

I tak w środę płat karpia ze skórą kosztował w Biedronce 8,90 zł za kilogram. Gdy termin przydatności ryby zbliża się do końca wycofuje się go z tzw. sali sprzedaży.

Później karp nie jest wyrzucany na śmietnik jak mogłoby się wydawać, tylko odbierany przez wyspecjalizowane firmy,  które gwarantują recykling resztek.

- Niesprzedane ryby przerabiane są na tłuszcze oraz komponenty wykorzystywane przy produkcji pasz dla zwierząt – twierdzi Aleksandra Robaszkiewicz z Lidla.

Swoją drogą Senat pracuje nad projektem ustawy o przeciwdziałaniu marnowania żywności. Zgodnie z projektem sklepy o powierzchni ponad 250 m kw. musiałby przekazywać żywność na cele charytatywne.

Jeśli by tego nie zrobiły groziłaby im kara (5 tys. zł od sklepu). Ministerstwo Rolnictwa wolałoby zamiast kar wprowadzić jednak ulgi podatkowe dla sieci, które się na taki ruch zdecydują. Resort boi się bowiem, że sklepy w obawie przed karami zaczną zwracać niesprzedany towar do dostawców.

Prace więc idą w ślimaczym tempie.

Jak karp trafił na nasze stoły?

Karp w Polsce jest znany od wieków. Pierwszy podręcznik o jego hodowaniu powstał w 1573 r. Było to dzieło Olbrychta Strumieńskiego "O sprawie, sypaniu, wymierzaniu i rybieniu stawów". Decyzja, by karp trafił na nasze wigilijne stoły, aż tak odległa nie jest. To powojenny wymysł ówczesnego ministra przemysłu i handlu Hilarego Minca.

Minc znany jest głównie z tzw. wojny o handel, bo w czerwcu 1947 r. przeforsował nowe prawo, zgodnie z którym każdy właściciel sklepu mógł być skazany na 5 lat więzienia i wysoką grzywnę za zbyt wysokie ceny. To miało pomóc w opanowaniu braków towaru na rynku. A że brakowało również ryb, Minc stanął przed wyzwaniem największym: czym zastąpić na wieczerzy wigilijnej śledzia?

Potrzebna była jakaś ryba hodowlana. Minc nie myślał zbyt długo. Jako Żyd z pochodzenia jadł często karpia, który w kuchni żydowskiej był bardzo popularny. Partia ogłosiła więc hasło: "karp na każdym stole wigilijnym w Polsce". Od tej pory Centrala Rybna dostarczała go raz do roku ku uciesze ludu pracującego miast i wsi. Obecnie największe hodowle karpia znajdują się w woj. lubelskim i na Śląsku.

Karpiowi mówimy do zobaczenia za rok. 

---

Już jest moja książka o kupcach, sklepach i rzemieślnikach, w czasach, kiedy wszystko robiono ręcznie.

- I tak od anegdoty do anegdoty, od obrazka rodzajowego do dygresji dwaj dziennikarze "Gazety Wyborczej" Piotr Miączyński i Leszek Kostrzewski snują opowieści o polskich rodzinnych biznesach i największych fortunach, których początki sięgają jeszcze wieku XIX. Historie rodów wplecione są w barwne dywagacje na temat realiów życia w poszczególnych epokach: jak się robiło zakupy w czasach Bolesława Prusa? Gdzie chodziło się na obiady w międzywojniu? Czy w czasie wojny za sprzedaż befsztyków można było trafić na Pawiak? Co w PRL-u groziło za nieodpracowanie socjalistycznych studiów? 

- Aneta Szeliga  "Metro"

- Książka "Fortuna po polsku" to opowieść o ostatnich Mohikanach przedsiębiorczości, którym udało się przetrwać najtrudniejsze czasy. Budzi we mnie smutne refleksje. Fortuna - jak to fortuna - kołem się toczy. Historia też lubi zataczać koło. Po 1989 r. ponownie zapaliło się zielone światło dla ludzi z inicjatywą, którzy w III RP zbudowali nowe fortuny. Teraz rząd przebąkuje o renacjonalizacji przedsiębiorstw, w kupców uderzyć mają nowe podatki. Gdyby książka ta ukazała się przed rokiem, potraktowałbym ją jak wartko napisaną opowieść z przeszłości. Dziś czytam ją jak swego rodzaju memento. Wedel znów może stać się zakładami z jakąś słuszną datą w nazwie, zaś Bracia Jabłkowscy - Centralnym Domem Towarowym.

- Jerzy S. Majewski "Gazeta Stołeczna"

Książka Kostrzewskiego i Miączyńskiego nosi podtytuł "Dynastie, sukces i pieniądze w wielkim stylu". Przywodzi to na myśl opowieści z kolorowych magazynów, w których bogacze pławiący się w luksusie opowiadają, jak zarobili miliony. Takie historie w niej znajdziemy, ale jest ona czymś więcej - nie tylko opowieścią o ludzkiej wytrwałości wbrew wszelkim przeciwnościom, ale również swoistym memento. W Polsce rzadko kiedy można było robić biznes dłużej niż przez kilka lat, po 1989 r. trwa to już całe ćwierć wieku. Ciekawe, czy nadejdzie znów taki moment, że historia strąci z cokołów polskie dynastie biznesowe.

- Adam Leszczyński "Ale Historia" 

6354

09:34, miaczynski
Link Komentarze (5) »
poniedziałek, 19 grudnia 2016

Kolejka w tej warszawskiej Biedronce była na mniej więcej 15, no może 20 minut stania.  Sobota przed świętami ma swoje prawa. Sklep był nietypowy, kolejka była w nim jedna, a  klienci podchodzili do jednej z kilku czynnych kas. Mężczyzna z wąsem w wieku lat ok. 50 lat, nie chciał jednak czekać. Minął swobodnie ze swoim koszykiem cały ogon ludzi i ustawił się przy pierwszej wolnej kasie.

Jego rówieśnik stojący grzecznie w kolejce krzyknął: panie, a po co w ciąży? 

50 latek obejrzał się flegmatycznie, po czym stwierdził: jasne, że tak. Nie widać?

A później to już panowie chcieli się bić.

Skąd się to bierze?

Generalnie zakupy same w sobie są męczące. Górna granica naszej odporności  to 25 minut. Po tym czasie mózg zupełnie przestaje kalkulować. Wyłącza się nam racjonalne myślenie.

Po 40 minutach nie wiemy już nawet, co kupujemy. Chcemy uciekać. Albo wrzucać do koszyka wszystko, co tylko pod rękę się nawinie. To drugie zjawisko często pojawia się właśnie przy zakupach przedświątecznych. Wszyscy mają pełne koszyki, to ja też muszę mieć. Spora część produktów okazuje się później niepotrzebna.

W tym momencie przechodzimy zaś z koszykiem do najbardziej newralgicznego miejsca w sklepie, czyli linii kas.

Niemal na pewno będą tam gigantyczne kolejki. W miniony weekend niektóre sieci handlowe z powodu gigantycznego ruchu, opornie zgadzały się na puszczenie pracowników do łazienki!! (takie sygnały dostałem z „Solidarności”). 

Klienci mniej więcej po pięciu minutach zaczynają przestępować z nogi na nogę. Po 15 minutach już zaczynają głośno sarkać.

Ponieważ ludzie są zmęczeni bieganiną rodzi się w ich napięcie. Ono też udziela się innym, więc prędzej czy później a raczej prędzej pojawia się agresja.

Może być wymierzona w dwóch kierunkach - innych klientów (pan tu nie stał!), bądź obsługi sklepu. 

Klient nasz cham

Powiem szczerze strasznie współczuję kasjerom w takie dni. Same sklepy najchętniej wywiesiłyby wielkie tablice: „Z powodu braku robotów część naszej obsługi to ludzie, którzy reagują nieprzewidywalnie gdy są obrażani lub w stresie.”.

 15319128_1140078092736891_1591603863350475969_n

Oficjalna polityka sklepów nie pozwala im jednak wypowiadać się źle o klientach. Toteż wszystkie snują opowieści jak to całym rokiem dokładają starań aby każdego dnia obsługa była szybka, sprawna, kompetentna i uprzejma dla wszystkich klientów a święta nie są tu żadnym wyjątkiem.

Kasjerki teoretycznie są zaznajomione jak radzić sobie z tzw. trudnym klientem. Tyle, że taka naprawdę zrobić mogą niewiele.

- Nawet jak jest dobrze przeszkolona. Jak się uśmiechnie do klienta to jeszcze usłyszy: co się pani tak głupio uśmiecha? - opowiada dr hab. Alicja Grochowska, psycholożka biznesu z Uniwersytetu SWPS.

Rozwiązaniem jest spokój. Ale też jak zachować spokój w sytuacji kiedy co chwila jest się obrażanym. Pracownicy sklepów zamieniają się więc w automaty. Nie myślą. Skanują. Nie zwracają uwagi na otocznie.

Czy klient czekający w kolejce może jakoś sam rozładować sobie napięcie?

- Może, wymaga to jednak pewnej samoświadomości. Trzeba sobie zracjonalizować sytuację. Dlaczego ja tutaj stoję? Czy muszę stać w tej kolejce? Czy nie mogę tego załatwić inaczej? Rozłożyć na przykład tych zakupów na kilka dni? Zrobić je przez internet?

A jak nadal skacze nam kortyzol? - pytam.

- Polecam liczenie do 10 - radzi Grochowska.

A jak i to nie skutkuje?

- To do 100.

Ja bym dodał do tego zastanowienie się czy święta naprawdę polegają na kupowaniu i czy aby na pewno zjemy wszystko to co mamy w koszyku.

12:49, miaczynski
Link Komentarze (8) »
piątek, 02 grudnia 2016

To chyba jedna z większych wtop wizerunkowych jakie w ostatnim czasie zaliczyła Biedronka. Co gorsza w dobrej intencji, bo ktoś tam czegoś nie dopatrzył. A konsekwencje są słabe. Ale po kolei. 

Od czwartku 24 listopada trwa druga edycja akcji promocyjnej sklepów Biedronka. W pierwszej rozdawano pluszaki z warzywami i owocami. Teraz za każde zakupy z kartą Biedronka można dostać dwie saszetki, w których są dwie karty do gry oraz dwie naklejki.

Biedronka pomyliła cukrzyce

Jest Gang Świeżaków (Banan Bruno, Marchewka Marysia, Pomarańcza Pamela itd.) oraz Gang Pana Choróbki (Przykra Angina, Stara Próchnica itd.). Kolekcja składa się z 50 kart, 50 naklejek oraz wspomnianych dwóch kart specjalnych. Można nimi grać (na stronie Biedronki są zasady), można też tworzyć z nich układanki. W drugim gangu jest też karta Panna Cukrzyca - zgryźliwa złośnica, na obrazku kostka cukru i towarzyszący jej wierszyk. Za tę kartę dzieci otrzymują ujemne punkty.

z21024994QPromocjaGangSwiezakowwBiedronce

- Gra Gang Świeżaków kierowana jest do grupy wiekowej przedszkolaków, dzieci wczesnoszkolnych, wśród których nie ma dzieci z cukrzycą typu 2, której dotyczy karta, a jest kilkanaście tysięcy dzieci z cukrzycą typu 1 - twierdzi Monika Zamarlik z Ogólnopolskiej Federacji Organizacji Pomocy Dzieciom i Młodzieży Chorym na Cukrzycę. To największa tego typu organizacja w kraju. Ma pod opieką kilkanaście tysięcy osób, chorych i ich rodzin

A cukrzyca typu 1 to choroba autoimmunologiczna, nie zależy od stylu życia i diety. Dzieci od chwili diagnozy muszą mieć wykonywane zastrzyki z insuliny (około 2500 zastrzyków rocznie) i pomiary poziomu cukru poprzez nakłucie palca i pobranie próbki krwi (około 3600 pomiarów rocznie). Muszą ważyć jedzenie, liczyć węglowodany, białka, tłuszcze i przeliczać je na jednostki insuliny.

- To bardzo trudna, obciążająca i nieuleczalna choroba - twierdzi Zamarlik.

Tymczasem w społeczeństwie rzadko kto wie, że cukrzyca typu 1 i cukrzyca typu 2 to różne choroby, o różnym przebiegu, leczeniu, a przede wszystkim przyczynie zachorowania. - Karta "Panna Cukrzyca" sprawić może, że dzieci z cukrzycą typu 1 będą dyskryminowane i stygmatyzowane, a ich choroba łączona będzie ze złym odżywianiem. Wierszyk służyć może do przezywania przez rówieśników - mówi Zamarlik. I tak też się dzieje.

Matki dzieci chorych na cukrzycę skarżą się na Facebooku, że ich dzieci są prześladowane.

"Dziś mój słodki syn dotkliwie odczuł skutki kart Biedronki. Koledzy cały czas śmiali się z niego, że ma minus 42 punkty. Syn ze szkoły wrócił ze łzami w oczach i pytaniem, czy jest gorszy od innych. Ręce opadają na bezmyślność ludzi. Wkurzona jestem na maksa, dwa lata choroby i przez takich ludzi wszystko się wali" - pisze jedna z nich.

biedronka_2

Tylko w dniu, w którym wystartowała akcja, organizacja odebrała kilkadziesiąt telefonów i maili z prośbą o interwencję. "Rozumiemy ideę gry i popieramy. Promocja zdrowego trybu życia, zdrowego odżywania, aktywności fizycznej, prewencja chorób cywilizacyjnych to ważna sprawa. Mamy nadzieję, że podejmą Państwo stosowne działania, by nie dopuścić do skrzywdzenia dzieci chorych na cukrzycę typu 1" - pisze organizacja w liście do Biedronki.

Zrzut_ekranu_20161202_o_21.32.19

Co na to Biedronka?

- Przykro nam, że informacje zawarte na jednej z kart, zatytułowanej "Panna Cukrzyca", mogą być interpretowane w sposób odwrotny do zamierzonego - twierdzi sieć. - Chcielibyśmy podkreślić, że głównym zadaniem wspomnianej karty jest ostrzeżenie dzieci przed nadużywaniem słodyczy, co może prowadzić do cukrzycy typu 2, która stanowi obecnie około 90-95 proc. wszystkich przypadków tego schorzenia - dodaje Biedronka.

Jej zdaniem informacje zawarte na karcie nie mają jednak charakteru publikacji naukowej i nie mają na celu wyczerpującego przedstawienia choroby, jaką jest cukrzyca, lecz jedynie wskazanie zagrożenia związanego z nadmiernym spożyciem cukru i źle zbilansowaną dietą.

Biedronka zamieściła dodatkowe informacje o wspomnianej karcie na stronie internetowej Gangu Świeżaków. Zaproponowała też Federacji spotkanie w celu omówienia możliwych dalszych kroków.

21:35, miaczynski
Link Komentarze (9) »
wtorek, 08 listopada 2016

Klienci wykorzystują ją do zrobienia darmowych zakupów.

Akcja Lidla "Sprytnie i tanio" miała w założeniu promować marki własne sieci. Idea pozornie jest prosta, klient może zwrócić artykuły spożywcze, chemiczne i kosmetyki (ale tylko te zrobione na zamówienie sieci), jeśli uzna, że mu one nie odpowiadają. I dostaje zwrot pieniędzy.

Promocja ma trwać od 27 października do 30 listopada.lidl2

Tymczasem część konsumentów postanowiła wykorzystać akcję do zrobienia darmowych zakupów. Organizatorzy akcji nie przewidzieli potencjalnych nadużyć. Zgodnie z regulaminem promocji dokonując zwrotu produktu marki Lidl klient zobowiązany jest przedstawić opakowanie zwracanego produktu marki Lidl, przy czym jego zawartość może być w stanie nienaruszonym lub częściowo zużytym, bądź zużytym.

Jak pisze lokalny serwis wroclawskiejedzenie.pl "ludzie robią zakupy na 1000 zł, wypakowują towary w domu, a na drugi dzień przyjeżdżają do sklepu z koszykiem wypchanym pustymi pudełkami."

Niektórzy przepakowują towar jeszcze na parkingu.

Czytelnicy na stronie Lidla na Facebooku skarżą się, że z powodu zwrotów w sklepach sieci powstały gigantyczne kolejki. Trzeba w nich czekać po 30 minut. -Podjechałem do kas. Bajzel. Zakupy zostawiłem w koszyku i ewakuacja ze sklepu - komentują.

lidl3

Co na to Lidl?

Lidl widząc co się dzieje przestał przyjmować w ramach promocji całkowicie puste opakowania.

- W Państwa odpowiedziach przewija się informacja, że zwracane opakowanie nie mogą być puste. Tymczasem wg. regulaminu promocji pkt. 6 ust ii wskazane, jest że opakowanie ".. może być w stanie nienaruszony lub częściowo spożytym, bądź zużytym". Odpowiedzi na FB wydaję się stać w sprzeczności wobec regulaminu promocji na stronie lidl.pl. Proszę o uściślenie - pytają klienci.

lidl11

Lidl? "Zawartość produktu może być w stanie częściowo spożytym lub częściowo zużytym. Zatem zwroty pustych opakowań nie będą uznawane."

Sieć  przyznaje, że ma problem z promocją. Po południu ma być wydane specjalne oświadczenie co do dalszych losów akcji.

UPDATE! Lidl odwołuje promocję. 

- Podjęliśmy decyzję o zakończeniu z dniem 8 listopada. promocji - pisze Lidl. - Przyczyną tej decyzji są przypadki wykorzystywania promocji wbrew jej celom. (...) Oczywiście wszyscy Klienci, którzy dokonali zakupów przed dniem zakończenia akcji, nadal mogą korzystać z uprawnień wskazanych w jej Zasadach w odniesieniu do produktów wcześniej nabytych. W przyszłości, długofalowo będziemy rozwijać udogodnienia w zakresie zwrotów Produktów marek Lidla oraz nowych konceptów promocyjnych".

12:18, miaczynski
Link Komentarze (10) »
piątek, 16 września 2016

Zarząd ogólnopolskiej sieci delikatesów Alma Market złożył w czwartek w krakowskim sądzie wniosek o otwarcie postępowania sanacyjnego. 

  1. Co to jest sanacja?

To ostatni krok przed bankructwem. Teoretycznie Alma ma więc szanse ucieknięcia spod topora. Na pewno jednak nie będzie to sieć jaką teraz znamy.

Jest to pewnego rodzaju pożegnanie z jednym z symboli ery zeszłego dziesięciolecia, lat dwutysięcznych – ery optymizmu, ery bogacenia się wielkomiejskiej części społeczeństwa, rodzenia się klas średniej.

- Jeszcze 8-10 lat temu paradowanie z torbą Alma po centrum handlowym było symbolem sukcesu i konsumpcji rzeczy droższych, wyjątkowych, delikatesowych jako nieodzownego składnika profilu człowieka, który ten sukces odniósł. Zmieniły się czasy – jest zdecydowanie mniej optymizmu, zmieniły się symbole statusu i model konsumpcji, ale także otoczenie konkurencyjne Almy i oferta konkurentów – komentuje analityk handlowy (chce pozostać anonimowy).

  1. Dlaczego tak się stało?

Tak w krótszej wersji, bo Polacy lubią delikatesy, ale z dyskontów.


A w dłuższej? Właściwie pierwszy sygnał, że delikatesy Alma mają problem pojawił się w styczniu 2015 roku.

„Wszystkie zabawki minus 25 proc. Wielka wyprzedaż do minus 70 proc. Kawa mielona Food & Joy 6,29 zamiast 8,99 zł. Ryż biały po 1,95 za opakowanie zamiast 2,79 zł, a parówkowa wiedeńska za 12,90 zamiast 18,50.”
Analitykom podobne komunikaty od razu przypominały promocje delikatesów  Bomi które ponad pięć lat temu również chwaliły się cytrynami po 2,99 za kilogram czy filetem z kurczaka po 10,99 zł za kilogram. Było to niedługo przed złożeniem wniosku o upadłość.

Dla tego formatu sklepów kluczowym okresem jest ostatni kwartał roku. Można wtedy odrobić nawet gigantyczną stratę.

Na Boże Narodzenie - albo jak wolą handlowcy "wyjątkowe dni" – klienci chcą sobie bowiem podarować odrobinę luksusu. Problem w tym, że produkty delikatesowe albo uchodzące za delikatesowe zaczęły w dużej ilości wstawiać na półki dyskonty, czyli głównie Biedronka oraz Lidl.

Spółka nie wytrzymała z nimi konkurencji.

- Wygląda na to, że polski, także wielkomiejski konsument zdecydował, iż zupełnie wystarczy mu szynka „pseudo-parmeńska”  i wino portugalskie za 20 zł z dyskontu, niż specjały i delikatesy dobierane osobiście przez właściciela sieci prezesa Jerzego Mazgaja, o nieporównywalnej jakości ale też z innej półki cenowej – twierdzi analityk.

Jego zdaniem wydaje się, iż przynajmniej na razie nie ma zapotrzebowania w istniejącym modelu zakupowym Polaków na niewielką sieć delikatesową, do sklepu której trzeba się specjalnie wybrać i zapłacić nieco więcej za ponadprzeciętną jakość.

Polacy wolą zakupy w dyskontach, a ich ofertę uzupełniają zakupami w sklepie na rogu.

Problemy Almy pogłębił wprowadzony od 1 września podatek od handlu detalicznego. O ironio uchwalany w obronie polskich sieci handlowych. 

Zrzut_ekranu_20160916_o_14.52.071

  1. Co teraz będzie?

Jeśli wniosek zostanie przyjęty przez sąd, to dostawcy i wierzyciele nie będą mogli dochodzić swoich roszczeń, choć Alma oczywiście będzie mogła im płacić (jeśli będzie chciała dostać towar rzecz jasna).

Restrukturyzacja Almy będzie się odbywać przez zarządcę powołanego przez sąd.

W ciągu 30 dni od otwarcia postępowania restrukturyzacyjnego zarządca przedstawi w sądzie plan, co jego zdaniem powinno się zrobić ze spółką. Sieć ma aktualnie ok. 50 sklepów.

W tym planie jedno jest pewne. Zamknięte zostanie sporo sklepów Almy. Jeśli ktoś by mnie pytał o zdanie to strzelam, że jakaś połowa.

Mogą być również spore (jeszcze większe niż do tej pory) problemy z zaopatrzeniem sklepów. 

  1. Czy ktoś kupi sieć?

To bardzo mało prawdopodobne. Jeśli już to pojedyncze sklepy tak jak się to działo w przypadku Bomi. Dla polskich inwestorów branżowych format Almy zwyczajnie jest nieatrakcyjny. Jednak na świecie delikatesy, takie jak angielski Waitrose, czy amerykański Whole Foods radzą sobie bardzo dobrze, a właściwie z każdym rokiem lepiej.

Paradoks polega na tym, że Alma w dzisiejszej postaci jest zwyczajnie za duża (nietrafione lokalizacje), ale i za mała (żeby dostać dobre warunki od dostawców).

Format miałby szansę, gdyby go przytuliła sieć podobnego rodzaju. W kraju jest tylko jedna nieco podobna: Piotr i Paweł.

I czysto teoretycznie oczywiście można sobie wyobrazić sytuację, w której Piotr i Paweł przejmuje ze 20 najbardziej atrakcyjnych sklepów Almy i robi tam format „Alma by Piotr i Paweł”.

Ale to niestety tylko teoria. 

15:00, miaczynski
Link Komentarze (17) »
środa, 07 września 2016

Od 1 września mamy dobrą zmianę w szkolnych sklepikach i szkolnych stołówkach. I faktycznie jest to zmiana na lepsze (serio, serio, zero ironii).

Przez ostatnie 12 miesięcy w szkołach trwał eksperyment uczenia dzieci jedzenia zdrowo. Eksperyment miał swoje plusy i minusy.

Plusem było bez wątpienia to, że ktoś w końcu podjął problem. Polskie dzieci tyją najszybciej w Europie. Według Instytutu Żywności i Żywienia 30 proc. chłopców i ponad 25 proc. dziewczynek w ostatnich klasach szkoły podstawowej ma nadwagę. Powoduje ona cukrzycę i choroby serca.

Minusem, że chyba trochę przegięto jeśli chodzi o restrykcyjność nowych przepisów. Ministerstwo Zdrowia specjalnym rozporządzeniem ograniczyło doprawianie uczniowskich obiadów solą, pieprzem czy śmietaną.

Szkoły ograniczenie zrozumiały różnorako. Niektóre przestały jedzenie doprawiać wcale. To teraz proszę pomyśleć jak smakują niedoprawione ziemniaki. Mamy to? To teraz nieposolona ryba. A ponieważ w domu czekały na dzieci posolone i słodkie rzeczy nietrudno było zgadnąć co działo się ze stołówkowym jedzeniem.

Po prostu lądowało w śmietnikach.

Jak zbadał instytut ABR SESTA, (odpytał 400 losowo wybranych placówek z 15 województw), w niektórych szkołach resztki stanowiły ponad jedna czwartą przygotowywanych obiadów (przed zmianami było to 18 proc.).

Jako odpadki kończyłoby pewnie znacznie więcej jedzenia, gdyby nie to, że rodzice zwyczajnie zaczęli rezygnować z abonamentu stołówkowego. Tak się stało w aż 95 proc. badanych placówek.

sklepikSklepik szkolny w Radomiu pod logo Piotra i Pawła

Od zeszłego czwartku mamy stołówkach i sklepikach nowy asortyment.

Do sprzedaży w sklepikach wróciły takie rarytasy jak 70 proc. czekolada (w sensie z 70 proc. zawartością miazgi kakaowej), drożdżówki (nie wiem po co, to chyba symbol naszego szkolnictwa, aczkolwiek uczciwie odnotowuję, że teraz muszą one mieć więcej jaj, mniej cukru i mniej tłuszczu) czy serki homogenizowane. Można też kupić gumy do żucia (ale bez cukru).

Zakazane zaś jest pieczywo z ciasta głęboko mrożonego.

Stołówki mają wytyczne. I zgodnie z nimi od poniedziałku do piątku nie mogą być podane więcej niż dwie porcje potrawy smażonej, Każdego dnia mają być podawane co najmniej dwie porcje mleka lub produktów mlecznych, oraz co najmniej jedna porcja z grupy mięso, jaja, orzechy, nasiona roślin strączkowych. Ryba? Minimum raz w tygodniu.

Na dodatek posiłki w trakcie gotowania będą mogły być w umiarkowany sposób doprawiane.

Pięknie? Pięknie.

Tyle, że jeśli komuś się wydaje, że zmiana w asortymencie stołówek i szkolnych sklepikach przyniesie jakieś radykalne zmiany w odżywianiu dzieci to się myli.

Owszem sytuacja może się odrobinę poprawi w dużych miastach.

Ale stołówkę ma tylko 59,4 proc. szkół podstawowych i 33,8 proc. gimnazjów. Dlaczego tak mało? Szkoły nie mają pieniędzy lub lokalu. Korzysta z nich 1,2 mln z 4,7 mln uczniów.

Dzieci zaopatrują się więc w szkolnych sklepikach. Tych też nie ma w każdej szkole. Szczególnie ich nie ma w małych miastach i miasteczkach, gdzie generalnie dzieci spędzają mniej czasu w placówce edukacyjnej i posiłki jedzą w domu.

A z tą świadomością dorosłych to akurat bywa różnie. Sam zbaraniałem ostatnio kiedy od dwójki dzieci (ośmiolatek i trzylatka), młócących słodycze w ilościach przemysłowych usłyszałem, że rodzice pozwalają im nie myć zębów, bo je to... „stresuje”.

Zmiany proponowałbym więc zacząć również od nas, dorosłych. 

---

Już jest moja książka o kupcach, sklepach i rzemieślnikach, w czasach, kiedy wszystko robiono ręcznie.

- I tak od anegdoty do anegdoty, od obrazka rodzajowego do dygresji dwaj dziennikarze "Gazety Wyborczej" Piotr Miączyński i Leszek Kostrzewski snują opowieści o polskich rodzinnych biznesach i największych fortunach, których początki sięgają jeszcze wieku XIX. Historie rodów wplecione są w barwne dywagacje na temat realiów życia w poszczególnych epokach: jak się robiło zakupy w czasach Bolesława Prusa? Gdzie chodziło się na obiady w międzywojniu? Czy w czasie wojny za sprzedaż befsztyków można było trafić na Pawiak? Co w PRL-u groziło za nieodpracowanie socjalistycznych studiów? 

- Aneta Szeliga  "Metro"

- Książka "Fortuna po polsku" to opowieść o ostatnich Mohikanach przedsiębiorczości, którym udało się przetrwać najtrudniejsze czasy. Budzi we mnie smutne refleksje. Fortuna - jak to fortuna - kołem się toczy. Historia też lubi zataczać koło. Po 1989 r. ponownie zapaliło się zielone światło dla ludzi z inicjatywą, którzy w III RP zbudowali nowe fortuny. Teraz rząd przebąkuje o renacjonalizacji przedsiębiorstw, w kupców uderzyć mają nowe podatki. Gdyby książka ta ukazała się przed rokiem, potraktowałbym ją jak wartko napisaną opowieść z przeszłości. Dziś czytam ją jak swego rodzaju memento. Wedel znów może stać się zakładami z jakąś słuszną datą w nazwie, zaś Bracia Jabłkowscy - Centralnym Domem Towarowym.

- Jerzy S. Majewski "Gazeta Stołeczna"

Książka Kostrzewskiego i Miączyńskiego nosi podtytuł "Dynastie, sukces i pieniądze w wielkim stylu". Przywodzi to na myśl opowieści z kolorowych magazynów, w których bogacze pławiący się w luksusie opowiadają, jak zarobili miliony. Takie historie w niej znajdziemy, ale jest ona czymś więcej - nie tylko opowieścią o ludzkiej wytrwałości wbrew wszelkim przeciwnościom, ale również swoistym memento. W Polsce rzadko kiedy można było robić biznes dłużej niż przez kilka lat, po 1989 r. trwa to już całe ćwierć wieku. Ciekawe, czy nadejdzie znów taki moment, że historia strąci z cokołów polskie dynastie biznesowe.

- Adam Leszczyński "Ale Historia" 

6354

17:37, miaczynski
Link Komentarze (7) »
poniedziałek, 22 sierpnia 2016

Ilekroć zwracam na to uwagę, cześć spośród Państwa kręci nosem. Bo co to za wielkie wydarzenie, że ktoś za mało mięsa do opakowania włożył?

Wielka mi sensacja. Prawda azaliż, sensacja to niewielka. I można wyjść z założenia, że racjonalny konsument powinien zerknąć na skład opakowania, przeczytać, czy je kiełbasę czy może kotlet z psa trzeciej kategorii, przemielony razem z budą. A następnie wyciągnąć wnioski, czy zakup się opłaca czy też nie. Dziwnym jednak trafem większość z nas tego nie robi, a później się dziwi.

Ja czytam i w ten sposób ostatnio uniknąłem włożenia do koszyka serdelków z cielęciną wydawałoby się solidnej firmy Tarczyński.

Marką tą ozdobiono serdelki z cielęciną. Już nazwa tego produktu wzbudziła we mnie podejrzenia. Bo jeśli coś jest „z”, to równie dobrze tego dodatku może być 5 proc. Albo i mniej. A tak niewielkiego dodatku to niestety chyba nawet pani Gessler odróżniająca ponoć bez problemu czy kotlet ubijano na plastikowej czy drewnianej desce nie dostrzeże.

Obawy okazały się niestety słuszne. Sprawdziłem skład i okazało się, że serdelki z cielęciną zamiast „muuu” robią „ko, ko ko”. Mięsa jest tu 59 proc. Z tego kura to 52 proc. mięso wieprzowe zaś 7 proc. Później jest woda, tłuszcz i skrobia. A cielęcina? Dwa proc. DWA!        

unnamed2

Oczywiście trudno wymagać od serdelka tego typu staranności jaką przed II wojną światową wybierano śledzie pod wódkę w dobrych restauracjach (kupowano beczkę najlepszych śledzi tzw. pocztowych, wyrzucano zawartość beczki do balii, wybierano 30 – 40 najlepszych sztuk a resztę wrzucano do beczki i sprzedawano dalej).

Ale te serdelki kosztują w Piotrze i Pawle prawie 20 zł za kilogram. Trochę drogo. A nawet za drogo. Serdelki wydały mi się jednak mało spektakularne przy składzie Konserwy Krakowskiej, którą podesłał mi pan Maciej. 

Numer jeden w składzie konserwy jest woda. Zaraz później jest mięso oddzielone mechanicznie z kurcząt 23%, później zaś surowce wieprzowe 23% (skórki wieprzowe, mięso wieprzowe 2,3%, mięso oddzielone mechanicznie wieprzowe, tłuszcz wieprzowy), skrobia modyfikowana (kukurydziana), błonnik pszenny, błonnik grochowy, sól, substancje zagęszczające (E407,E407a) itd.

 13988253_1164119740314004_8912542804375449789_o1

Do czasów wejścia Polski do UE mieliśmy własne normy i łatwo było sprawdzić zawartość podstawowych składników w mięsie czy wędlinie: białko, tłuszcz, wodę. Były ściśle określone receptury i było wiadomo: parówka ma 40 proc. mięsa wieprzowego, a kiełbasa serdelowa 30 proc. Wędlina przekraczająca masą 130 proc. surowca (czyli z kilograma mięsa uzyskiwano powyżej 1,3 kg szynki) była uznawana za produkt szynkopodobny. Nie dodawano też MOM-u. Teraz stosowanie tych norm to dobra wola producenta.

Tę konserwę dla prawdziwych koneserów dostać można choćby w Leclercu, gdzie kosztuje 7,63 zł za kilogram i 3,05 za puszkę. Smacznego?

 

---

Już jest moja książka o kupcach, sklepach i rzemieślnikach, w czasach, kiedy wszystko robiono ręcznie.

- I tak od anegdoty do anegdoty, od obrazka rodzajowego do dygresji dwaj dziennikarze "Gazety Wyborczej" Piotr Miączyński i Leszek Kostrzewski snują opowieści o polskich rodzinnych biznesach i największych fortunach, których początki sięgają jeszcze wieku XIX. Historie rodów wplecione są w barwne dywagacje na temat realiów życia w poszczególnych epokach: jak się robiło zakupy w czasach Bolesława Prusa? Gdzie chodziło się na obiady w międzywojniu? Czy w czasie wojny za sprzedaż befsztyków można było trafić na Pawiak? Co w PRL-u groziło za nieodpracowanie socjalistycznych studiów? 

- Aneta Szeliga  "Metro"

- Książka "Fortuna po polsku" to opowieść o ostatnich Mohikanach przedsiębiorczości, którym udało się przetrwać najtrudniejsze czasy. Budzi we mnie smutne refleksje. Fortuna - jak to fortuna - kołem się toczy. Historia też lubi zataczać koło. Po 1989 r. ponownie zapaliło się zielone światło dla ludzi z inicjatywą, którzy w III RP zbudowali nowe fortuny. Teraz rząd przebąkuje o renacjonalizacji przedsiębiorstw, w kupców uderzyć mają nowe podatki. Gdyby książka ta ukazała się przed rokiem, potraktowałbym ją jak wartko napisaną opowieść z przeszłości. Dziś czytam ją jak swego rodzaju memento. Wedel znów może stać się zakładami z jakąś słuszną datą w nazwie, zaś Bracia Jabłkowscy - Centralnym Domem Towarowym.

- Jerzy S. Majewski "Gazeta Stołeczna"

Książka Kostrzewskiego i Miączyńskiego nosi podtytuł "Dynastie, sukces i pieniądze w wielkim stylu". Przywodzi to na myśl opowieści z kolorowych magazynów, w których bogacze pławiący się w luksusie opowiadają, jak zarobili miliony. Takie historie w niej znajdziemy, ale jest ona czymś więcej - nie tylko opowieścią o ludzkiej wytrwałości wbrew wszelkim przeciwnościom, ale również swoistym memento. W Polsce rzadko kiedy można było robić biznes dłużej niż przez kilka lat, po 1989 r. trwa to już całe ćwierć wieku. Ciekawe, czy nadejdzie znów taki moment, że historia strąci z cokołów polskie dynastie biznesowe.

- Adam Leszczyński "Ale Historia" 

6354

17:11, miaczynski
Link Komentarze (6) »
wtorek, 19 lipca 2016

Najpopularniejszą promocją występująca w sklepach dyskontowych jest obniżenie ceny. Coś co kosztuje np. 4 zł, sprzedajemy więc po 3,50 zł. Jest to może równie finezyjne jak otwarcie zamkniętych drzwi łomem, ale za to bardzo skuteczne. Czasami też zamiast faktycznej obniżki, mamy jej złudzenie (bo produkt ma np. mniejszą gramaturę a cena w przeliczeniu na gramy i mililitry jest taka sama), ale to już inna historia.

Podobnego rodzaju promocja jest oczywiście najbardziej przez konsumentów lubiana. Ale producenci strzelają fochy. Bo, sieć ceny przecież nie obniża z tego co zarabia, tylko prosi miło (albo niemiło) producenta, aby on w imię dobrej współpracy raczył przy najbliższej dostawie podyktować bardziej atrakcyjne stawki.

Ponieważ nie wszyscy dostawcy dają się aż tak dociskać, a i pod względem marketingowym koncept  jest nieco zużyty, sieci w ostatnich tygodniach zaczęły nam opowiadać tę historię w innej wersji.

W niej Czerwony Kapturek (klient) jest przekonywany przez wilka (sklepy), że jego wielkie oczy świadczą nie o wilczym apetycie, ale o tym, że jest miły i łagodny jak baranek. A te wielkie oczy to nic innego jak promocje typu: obniżamy ceny na kilka produktów, licząc, że klient dojdzie do wniosku, że cały asortyment jest taki super tani.

I tak, pod koniec kwietnia Lidl na półki wsadził 100 produktów po 2 zł każdy. Kilka dni później Biedronka zaczęła sprzedawać ponad 100 produktów 2 zł taniej. Zbieg okoliczności? Na pewno.  

Lidlowi ten pomysł na tyle się  spodobał, że pod koniec maja sprzedawał blisko 100 produktów m.in. pieczywo, napoje, jogurty czy lody po złotówce. Pod koniec czerwca miał kolejną akcję: ponad 50 produktów za grosze. Tu Lidl jakby się nieco zatrzymał, bo naturalnym  krokiem byłoby rozdawanie rzeczy już nie za grosze, ale za darmo. A to powiedzmy  trochę się nie mieści w handlowej rutynie.

Od 11 lipca jest więc w Lidlu nowa akcja: „najtańsze produkty w historii obecności sieci w Polsce”. Każdego dnia od poniedziałku do soboty jeden produkt ma być sprzedawany w „niezwykle atrakcyjnej cenie”. Jako pierwsze wystawiono jabłka. Kilogram kosztował 0,99 zł.

Co jest sprzedawane w tym tygodniu? Niestety nie wiem, choć chciałem sprawdzić.

 najtanszy

Z kolei „Biedronka” poszła teraz w wielopaki (im kupisz więcej towaru, tym lepszą cenę dostaniesz).

 biedronka2

Zaczęła też wykorzystywać gratisy. I tak jeśli ktoś zrobił zakupy za 59 zł, to mógł za darmo wziąć dwie sztuki: „napój Lipton Ice Tea 0,5 litra lub Paluszki Pub 400 g lub Chipsy Top Chips lub Piwo Leżajsk lub woda Żywiec Zdrój.”

W ten sposób dochodzimy do pani Mileny.

 - Po odejściu od kasy, kiedy zwykle wyrzuca się paragony, okazało się ze do paragonu dołączony jest świstek z informacją o promocji - opowiada.

promocja 

Czytelniczka podekscytowaną wizją gratisu pognała jeszcze raz do kasy, gdzie usłyszała, że teraz to niestety za późno. Gratis musi być bowiem na paragonie. Miła pani kierowniczka, zauważyła, że czytelniczka, może teraz zrobić kolejne zakupy na kwotę 59 zl. Ewentualnie zwrócić towary, wziąć je ponownie, pobrać wybrany gratis z półki i wtedy odliczą jej cenę promocyjnego produktu.

A tak w ogóle kierowniczka stwierdziła, że nie ma żadnych form komunikacji o tej promocji w sklepie  (plakaty/reklama/inne materiały POS/informacje z głośników etc) i że to nie pierwsza tego typu promocja o której konsumenci się nie mają szansy dowiedzieć.

Bo kasjer powinien zapytać

Dlaczego tak? O to zapytałem Biedronkę.

W naszych sklepach organizujemy wiele akcji promocyjnych. Dążymy do tego, by komunikacja na ich temat była jak najskuteczniejsza. Dla tej konkretnej akcji przygotowane zostały plakaty do rozwieszenia w placówkach oraz wydruki z informacjami przekazywane klientom wraz z paragonem.

Oczywiście mamy świadomość, iż może zdarzyć się sytuacja, w której część klientów nie dostrzeże żadnego z wymienionych nośników. W związku z tym, kasjer, po spełnieniu przez klientkę warunków określonych w regulaminie, czyli zrealizowaniu transakcji na odpowiednią kwotę, powinien był poinformować o możliwości skorzystania z promocji. Takie zachowanie wyeliminowałoby sytuację opisaną przez Pana Czytelniczkę.

Wygląda na to, że to nie miało miejsca, a ponieważ wydanie dodatkowych produktów w ramach promocji jest procesem odzwierciedlonym na tym samym paragonie, który świadczy o spełnieniu warunków regulaminu, kierownik zaproponował rozwiązanie w postaci wycofania produktów i ponownego ich skasowania.

W odniesieniu natomiast do informacji udzielonych przez naszego pracownika dotyczących komunikacji akcji promocyjnych, o ile tak rzeczywiście brzmiały, należy zaznaczyć, że były niewłaściwe.

Przypomina mi to stary dowcip w którym pan na budowie lata z pustymi taczkami i opowiada, że tyle ma pracy, że nie było czasu ich załadować....

Jakie z tego wszystkiego płyną wnioski? Moim zdaniem cztery:

  1. paragony opłaca się oglądać, przed wyrzuceniem do kosza.
  2. nie ma gratisów, za wszystko się jakoś płaci.
  3. sklepy robią już tak dużo promocji, że same zaczynają się w nich gubić.
  4. kupujmy nie to co jest w promocji, ale to czego naprawdę potrzebujemy. To daje dużo większe oszczędności.

 A tak już na koniec zacząłem się zastanawiać nad tą promocją z Biedronki i wyszło mi, że użycie na paragonie słowa „lub” to pod względem logicznym nie to samo co „albo”.

„Lub” oznacza że po za kupach za 59 zł mogę sobie wziąć np. piwo, paluszki i czipsy. Albo jak mi fantazja podpowiada tylko samą wodę. Chyba, że takie tutaj miało być założenie???  Proszę mnie poprawić jeśli się mylę. 

UPDATE

Odezwała się Biedronka:

"W ramach promocji, po wydaniu określonej w regulaminie kwoty w sieci Biedronka, klient mógł otrzymać 2 artykuły spośród wymienionych na wydruku. Oznaczało to, że mógł zdecydować się za zestaw zawierający dwa różne produkty albo dwa takie same produkty. "

---

Już jest moja książka o kupcach, sklepach i rzemieślnikach, w czasach, kiedy wszystko robiono ręcznie.

- I tak od anegdoty do anegdoty, od obrazka rodzajowego do dygresji dwaj dziennikarze "Gazety Wyborczej" Piotr Miączyński i Leszek Kostrzewski snują opowieści o polskich rodzinnych biznesach i największych fortunach, których początki sięgają jeszcze wieku XIX. Historie rodów wplecione są w barwne dywagacje na temat realiów życia w poszczególnych epokach: jak się robiło zakupy w czasach Bolesława Prusa? Gdzie chodziło się na obiady w międzywojniu? Czy w czasie wojny za sprzedaż befsztyków można było trafić na Pawiak? Co w PRL-u groziło za nieodpracowanie socjalistycznych studiów? 

- Aneta Szeliga  "Metro"

- Książka "Fortuna po polsku" to opowieść o ostatnich Mohikanach przedsiębiorczości, którym udało się przetrwać najtrudniejsze czasy. Budzi we mnie smutne refleksje. Fortuna - jak to fortuna - kołem się toczy. Historia też lubi zataczać koło. Po 1989 r. ponownie zapaliło się zielone światło dla ludzi z inicjatywą, którzy w III RP zbudowali nowe fortuny. Teraz rząd przebąkuje o renacjonalizacji przedsiębiorstw, w kupców uderzyć mają nowe podatki. Gdyby książka ta ukazała się przed rokiem, potraktowałbym ją jak wartko napisaną opowieść z przeszłości. Dziś czytam ją jak swego rodzaju memento. Wedel znów może stać się zakładami z jakąś słuszną datą w nazwie, zaś Bracia Jabłkowscy - Centralnym Domem Towarowym.

- Jerzy S. Majewski "Gazeta Stołeczna"

Książka Kostrzewskiego i Miączyńskiego nosi podtytuł "Dynastie, sukces i pieniądze w wielkim stylu". Przywodzi to na myśl opowieści z kolorowych magazynów, w których bogacze pławiący się w luksusie opowiadają, jak zarobili miliony. Takie historie w niej znajdziemy, ale jest ona czymś więcej - nie tylko opowieścią o ludzkiej wytrwałości wbrew wszelkim przeciwnościom, ale również swoistym memento. W Polsce rzadko kiedy można było robić biznes dłużej niż przez kilka lat, po 1989 r. trwa to już całe ćwierć wieku. Ciekawe, czy nadejdzie znów taki moment, że historia strąci z cokołów polskie dynastie biznesowe.

- Adam Leszczyński "Ale Historia" 

6354

 

 

 

14:52, miaczynski
Link Komentarze (9) »
środa, 06 lipca 2016

Przed II wojną światową w czasach, gdy kontakt ze sprzedawcą był mocno spersonalizowany (zazwyczaj oko w oko), reklamacja była okazją. Tak właśnie okazją, aby klientowi udowodnić, jak bardzo się o niego dba. Można było go przeprosić, dać jakiś gratis, ba odwieźć do domu! Na przykład dorożką, ale koniecznie na gumach żeby klienta za bardzo na bruku nie trzęsło.

Teraz dla sklepów reklamacja jest raczej kłopotem. Oczywiście, ponieważ jakość wielu produktów (zwłaszcza elektroniki) jest coraz gorsza biorą one pod uwagę, że co najmniej kilka procent towaru z winy producenta, będzie wadliwa. Trzeba więc będzie go wymieniać albo zwrócić pieniądze.

Prawo też coraz mocniej staje po naszej, czyli konsumentów stronie. Ale prawo - prawem a rzeczywistość - rzeczywistością. I zdarza się, że naprawa towaru trwa miesiącami (dla przykładu sam osobiście już dwa miesiące czekam na naprawę zegarka w sieci Apart, ale pogwarancyjną). Zdarza się też, że produkt jest wielokrotnie naprawiany a z pozoru oczywista reklamacja potrafi się ciągnąć niczym guma od majtek. I o ile w przypadku sklepu stacjonarnego, swoje argumenty można przedstawić „paszczą”, czy też składać wizyty kontrolne pytając się o los sprawy, tak przy coraz popularniejszych zakupach internetowych jest to trudne.

Dziś jednak na przykładzie pana Łukasza pokażę jak to można to zrobić skutecznie i elegancko. Pan Łukasz w wrześniu zeszłego roku kupił w sklepie internetowym Redcoon wieżę Yamaha. Wygląda ona mniej więcej tak:

 yamaha

Towar doszedł bez problemów, choć niestety szybko się okazało, że owszem cena na wieżę na Redcoon jest o 100 zł niższa niż w innych sklepach, za to gwarancja na sprzęt jest tylko dwuletnia zamiast trzyletniej.

- Wieża się zepsuła, więc 4. kwietnia złożyłem mailowo złożyłem reklamację z tytułu rękojmi. 11 kwietnia sprzęt wyruszył kurierem do Redcoon i... wszelki ślad po nim zaginął. 5 maja lekko się zaniepokoiłem i napisałem maila z pytaniem, kiedy wróci do mnie naprawiony - relacjonuje czytelnik.

W tym momencie minęły już ponad dwa tygodnie od momentu złożenia reklamacji, więc zgodnie z prawem została ona z automatu uwzględniona. Pytanie pan Łukasz ponowił 9. maja - znowu cisza. Zadzwonił więc następnego dnia i dowiedział się, że... sprawa została przekazana do działu reklamacji.

 yamaha2

 

Pan Łukasz poczuł, że to próba aby zamiast załatwić sprawę w ramach rękojmi wrzucić go w ramiona gwarancji. Na co ochoty nie miał, bo zasady gwarancji ustala li tylko producent. Jest to zresztą częsta praktyka wśród sklepów. Spycha bowiem obowiązek zajmowania się felernym produktem na producenta właśnie.

Dlatego napisał do sklepu jeszcze raz i powołał się na art. 491 KC. 

Art. 491.  § 1. Jeżeli jedna ze stron dopuszcza się zwłoki w wykonaniu zobowiązania z umowy wzajemnej, druga strona może wyznaczyć jej odpowiedni dodatkowy termin do wykonania z zagrożeniem, iż w razie bezskutecznego upływu wyznaczonego terminu będzie uprawniona do odstąpienia od umowy. Może również bądź bez wyznaczenia terminu dodatkowego, bądź też po jego bezskutecznym upływie żądać wykonania zobowiązania i naprawienia szkody wynikłej ze zwłoki.

Tym razem czytelnikowi odpowiedziano już cztery dni później. To, że sklep powołał się przy tym na art. 560 ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta (odpisujący miał na myśli kodeks cywilny) to szczegół.

Przy okazji jednak pomylił również jego treść. Lub jak kto woli: twórczo ją zinterpretował.

Napisał bowiem tak: „Zgodnie z treścią Art. 560 /.../ sprzedawca ma możliwość dokonania w pierwszej kolejności usunięcia wady. Czas usunięcia wady poprzez nieodpłatną naprawę zależny jest w głównej mierze od występującej usterki i dostępności części niezbędnych do wykonania naprawy.”

Tymczasem art. 560 kodeksu cywilnego wygląda tak: „Jeżeli rzecz sprzedana ma wady, kupujący może od umowy odstąpić albo żądać obniżenia ceny. Jednakże kupujący nie może od umowy odstąpić, jeżeli sprzedawca niezwłocznie wymieni rzecz wadliwą na rzecz wolną od wad albo niezwłocznie wady usunie. Ograniczenie to nie ma zastosowania, jeżeli rzecz była już wymieniona przez sprzedawcę lub naprawiana, chyba że wady są nieistotne.”

yamaha4Pan Łukasz bardzo kulturalnie podtrzymał jednak swoje stanowisko. A przy okazji podniósł kaganek oświaty informując, że na sprzedawcy ciąży obowiązek dokonania niezwłocznej naprawy i zrobienia tego bez nadmiernych dolegliwości.

A w odczuciu pana Łukasza, półtora miesiąca bez możliwości korzystania z reklamowanego sprzętu to już jest nadmierna niedogodność. Z kolei brak informacji przez pierwszy miesiąc biegu reklamacji to według niego brak należytej staranności w jej prowadzeniu. 

yamaha51

Redcoon nie złożył broni, dowodząc, że wszystko jest bezzwłoczne i pozbawione niedogodności. Na co czytelnik odpowiedział już bronią ostateczną, czyli odstąpieniem od umowy zakupu.

"W związku z niewypełnieniem mojego żądania, dotyczącego naprawy i dostarczenia reklamowanego produktu do dnia 26 maja br., oraz dalszej - pomimo monitów - niemożności określenia przez Redcoon, czy i w jakim terminie firma byłaby w stanie wywiązać się z ciążącego na niej obowiązku, informuję, że odstępuję od umowy zakupu, 

Należność za zakupiony towar oraz należność za usługę transportową (łącznie: 1796,79) proszę przelać na moje konto o numerze xxxx xxxx w nieprzekraczalnym terminie do dnia 1. czerwca 2016. Z poważaniem." 

Wtedy sklep się poddał i uznał dalszy spór za bezcelowy, ale żeby nie było zbyt kolorowo, pieniądze obiecał zwrócić bezzwłocznie, czyli za dwa tygodnie. Chyba, że pan Łukasz zdecyduję się na wymianę towaru na inny.

Czytelnik na wymianę się nie zdecydował. Pieniądze wróciły 1 czerwca. Nie na konto jednak, ale na kartę kredytową, dlatego czytelnik zorientował się o tym fakcie dopiero 9 czerwca. 

Jak widać z tego przypadku można docisnąć migający się od uznania reklamacji sklep. I na dodatek robiąc to całkowicie zgodnie z prawem.

---

Już jest moja książka o kupcach, sklepach i rzemieślnikach, w czasach, kiedy wszystko robiono ręcznie.

- I tak od anegdoty do anegdoty, od obrazka rodzajowego do dygresji dwaj dziennikarze "Gazety Wyborczej" Piotr Miączyński i Leszek Kostrzewski snują opowieści o polskich rodzinnych biznesach i największych fortunach, których początki sięgają jeszcze wieku XIX. Historie rodów wplecione są w barwne dywagacje na temat realiów życia w poszczególnych epokach: jak się robiło zakupy w czasach Bolesława Prusa? Gdzie chodziło się na obiady w międzywojniu? Czy w czasie wojny za sprzedaż befsztyków można było trafić na Pawiak? Co w PRL-u groziło za nieodpracowanie socjalistycznych studiów? 

- Aneta Szeliga  "Metro"

- Książka "Fortuna po polsku" to opowieść o ostatnich Mohikanach przedsiębiorczości, którym udało się przetrwać najtrudniejsze czasy. Budzi we mnie smutne refleksje. Fortuna - jak to fortuna - kołem się toczy. Historia też lubi zataczać koło. Po 1989 r. ponownie zapaliło się zielone światło dla ludzi z inicjatywą, którzy w III RP zbudowali nowe fortuny. Teraz rząd przebąkuje o renacjonalizacji przedsiębiorstw, w kupców uderzyć mają nowe podatki. Gdyby książka ta ukazała się przed rokiem, potraktowałbym ją jak wartko napisaną opowieść z przeszłości. Dziś czytam ją jak swego rodzaju memento. Wedel znów może stać się zakładami z jakąś słuszną datą w nazwie, zaś Bracia Jabłkowscy - Centralnym Domem Towarowym.

- Jerzy S. Majewski "Gazeta Stołeczna"

Książka Kostrzewskiego i Miączyńskiego nosi podtytuł "Dynastie, sukces i pieniądze w wielkim stylu". Przywodzi to na myśl opowieści z kolorowych magazynów, w których bogacze pławiący się w luksusie opowiadają, jak zarobili miliony. Takie historie w niej znajdziemy, ale jest ona czymś więcej - nie tylko opowieścią o ludzkiej wytrwałości wbrew wszelkim przeciwnościom, ale również swoistym memento. W Polsce rzadko kiedy można było robić biznes dłużej niż przez kilka lat, po 1989 r. trwa to już całe ćwierć wieku. Ciekawe, czy nadejdzie znów taki moment, że historia strąci z cokołów polskie dynastie biznesowe.

- Adam Leszczyński "Ale Historia" 

6354

16:23, miaczynski
Link Komentarze (5) »
wtorek, 21 czerwca 2016

Czy sklep powinien nam sprzedać towar za który już zapłaciliśmy? Raczej tak, prawda?

A teraz ten dylemat podnieśmy na wyższy poziom. Czy sklep powinien nam sprzedać towar, który wystawił przez pomyłkę zbyt tanio, a my za niego zapłaciliśmy?? Odpowiedź nie jest już tak oczywista. A w takiej sytuacji znalazł się pan Jakub. 

22 kwietnia napisał do mnie tak: „Dzień dobry, chciałbym zgłosić, że Saturn dziś poleciał w kulki z klientami. Wystawił konsolę PS4 za 199 zł i była dostępna przez kilka godzin. Ja i wielu moich znajomych zamówiliśmy je i zapłaciliśmy z góry. Otrzymaliśmy po kilku godzinach maila o anulowaniu zamówienia. Ich regulamin jasno mówi, że II.3 "Cena jednostkowa Towaru uważana jest za wiążąco uzgodnioną pomiędzy Użytkownikiem a Sprzedającym z chwilą złożenia Zamówienia".”

Oferta wyglądała tak:

saturn21

Na zapytanie o powód anulowania zamówienia Saturn odpowiedział tak:

"W związku z Pana mailem możemy stwierdzić, co następuje: Sklep Internetowy jest platformą, na której Sprzedający zapraszają do rokowań w celu zawarcia umowy sprzedaży.

Zgodnie z Ogólnymi warunkami sprzedaży i regulaminem sklepu internetowego, chwilą zawarcia umowy jest moment potwierdzenia zamówienia przez Sprzedającego.

W wyniku błędu systemu komputerowego (którego przyczyny badamy i za który przepraszamy), na witrynie sklepu internetowego znalazł się towar i jego opis, którego Sprzedający nie posiadają w ofercie sprzedaży.

Pana zamówienie nr XXX z godz. 2016-04-22 08:27:47 nie zostało potwierdzone przez Sprzedającego. Nasz sklep skierował do Pana informację o braku możliwości realizacji zamówienia.

Bardzo przepraszamy za utrudnienia.

Zespół Sprzedaży Internetowej Saturn.pl"

Saturn wystawił konsolę z nową ceną: 1729 zł.

 saturn11

 

 

Pan Jakub uznał, że jest robiony w balona. Wezwał więc sieć do realizacji zamówienia, powołując się dodatkowo na wyrok Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. 

Są ten uznał, że do regulaminów sklepów nie można wprowadzać takiego zapisu: "W przypadku zakupu towaru, na który wprowadzona jest błędna cena - przez obsługę sklepu bądź błąd serwera - kupujący zostanie poinformowany o tym fakcie, a umowa nie zostaje zawarta - zamówienie zostanie anulowane a pieniądze zwrócone. Konsument powinien mieć świadomość błędnej ceny, jeśli cena za dany towar jest kilkakrotnie niższa w stosunku do średnich cen rynkowych, a oferta nie wskazuje na okazję lub promocję, towar jest oferowany za kwotę 0 złotych, lub też w przypadkach gdy błąd jest oczywisty

Wniosek z tego wyroku płynie, że jeśli e-sklep się z ceną pomyli, to jest to jego problem.

Co na to Saturn?  

Saturn odpisał, że "Zgodnie z Ogólnymi warunkami sprzedaży i regulaminem sklepu internetowego, chwilą zawarcia umowy jest moment potwierdzenia zamówienia przez Sprzedającego."

A kiedy pan Jakub poprosił o informację gdzie to niby znajduje się w pierwotnym regulaminie dostał taką odpowiedź:

Szanowny Panie Jakubie,

W odpowiedzi na maila informujemy, że interesujący Pana punkt znajduje się w Regulaminie Sklepu Internetowego www.saturn.pl, punkt II. DEFINICJE, podpunkt 32, cyt.: " Zamówienie - deklaracja woli zakupu Towaru, lub zlecenia usług w ramach Produktów innych niż Towar uzewnętrzniona przez Użytkownika za pośrednictwem Sklepu Internetowego (poprzez zdalne wypełnienie elektronicznego formularza w Sklepie Internetowym), w sposób umożliwiający Sprzedającemu i Usługodawcy identyfikację Użytkownika, precyzująca ponadto Towar mający stanowić przedmiot Umowy Sprzedaży lub zlecenia usług w ramach Produktów innych niż Towar, miejsce jego odbioru, świadczenia lub dostawy oraz formę płatności ceny za Produkt.".

Tutaj powiem szczerze uznałem, że ktoś w Saturnie puścił się poręczy, bo mym skromnym zdaniem we wskazanym podpunkcie nic o chwili zawarcia umowy nie ma (z pełną pokorą przyjmę jednak opinie, kogoś bardziej biegłego).

.Pan Jakub napiął się jeszcze i wystąpił listem poleconym o wykonanie umowy. I dostał właśnie odpowiedź w której Saturn powtarza swoją historię, że „Zgodnie z Ogólnymi warunkami sprzedaży i regulaminem sklepu internetowego, chwilą zawarcia umowy jest moment potwierdzenia zamówienia przez Sprzedającego

Dalej Saturn napisał, że „cena znajdująca się wówczas na stronie (199 zł) oscyluje poniżej kosztów produkcji, wobec czego należy przyjąć, że wiedział Pan o istniejącym błędzie lub nawet gdyby założyć, że nie miała takiej wiedzy to z pewnością mogła z łatwością zauważyć błąd w ofercie, poprzez porównanie cen rynkowych u innych sprzedawców.”

Również moim zdaniem można z tym polemizować.

Sieć przytacza jednak jeszcze jeden argument, który moim zdaniem jednak przechyla szalę na korzyść Saturna.

Z brzmienia literalnego punktu III 5 Regulaminu Sklepu Internetowego Saturn, tj. "Ogłoszenia reklamy, cenniki i inne informacje zamieszczone w Sklepie Internetowym poczytuje się w razie wątpliwości nie za ofertę, lecz za zaproszenie do zawarcia umowy. Nie stanowią one również zapewnienia Sprzedającego".

Czyli samo naciśnięcie klawisza kup teraz i wpłacenie pieniędzy na podany numer konta to za mało do zawarcia umowy. Gdyby pan Jakub dostał info, że „zamówienie zostało przyjęte do realizacji”, Saturn byłby bez szans. Tu jednak tak nie było.

Jeśli państwo mają inny pogląd na tę sprawę zapraszam do dyskusji.

 ----

W wyżej opublikowanym tekście znalazła się wcześniej informacja, jakoby sklep Saturn po zamówieniu pana Jakuba zmienił swój regulamin, tak aby zabezpieczyć się przed podobnymi przypadkami.

Informacja ta była informacją nieprawdziwą, Saturn swojego regulaminu nie zmienił. Mój błąd.

Przepraszam spółkę za naruszenie jej dóbr osobistych przez opublikowanie takiej informacji.

Piotr Miączyński

 

 

14:34, miaczynski
Link Komentarze (10) »
 
1 , 2 , 3 , 4 , 5 ... 77